Gülümsetenler


Öyle zordur ki gülümsetenler yerinde yokken alışkanlıklara devam etmek. 

Kurulan düzenler yaşanmış hatıralar anılar insanın hayatını devam ettirirken alıştığı insan. Belki bu yüzden insanlığın büyük bir çoğunluğunun yalnızlığa sürüklenmesinin sebebi bağlanıp kırıldıkları istediklerinin olmaması daha tonla şey insanın insanlığa küsmesinin derin sebebi. 

Önceliklerimize odaklanamıyoruz.


Yaşamayı sevdiren şeylerdir biriyle mutlu olmak onu herşeyden üstün tutmak çocukça ve saf olsada onunla birlikte herşeyin üstesinden gelebileceğine inanmak gerçekten güzel bir histir.

Hislerin en saf hali aşktadır. Birini karşılıksız onun kötü taraflarını göremeyecek kadar çok sevmek işte bunlar insanları insan yapan şeyler toplumun bu yıllarda derinden reddettiği şeyler de bunlar.

İnsanlar yeni bir başlangıç yerine bir acıya saplanıp yaşamayı daha uygun görüyor daha derinden bir inanç olarak görüyor. Bu mudur ?

Yaşama gayemiz dünyaya gelme sebemimiz yine kendi tarafımızdan oluşturulan bir acıya saplı kalarak orada yaşamak mı ?

Gerçek şu ki... Hoşumuza gidiyor bir acıya sahip olmak hiçbirşeye sahip olamamaktansa bir acıya sahip olmayı tercih ediyoruz çünkü bu bizim yükümüzü azaltıyor acımız bizi önemli hissettiriyor insanlara şans vermeyi siktir edin tek başınıza acı çekin böylesi daha iyi neden mi ?
Çünkü hiçbir sorumluluğu veya riski yok yalnızsın önemlisin acın var herkes seni anlamak zorunda değil seninle konuşması bile kimin umrunda konuşmasın varsın olmasın böyle insanları artık insanlık kaybı olarak yorumluyorum konuştuğum her insanı yerden yere vurmaya çalışmıyorum onları anlamaya çalışıyorum kendimce anlamlandırmaya işte geldiğimiz anlama bakın boş yaşamak.

Siz siz olun bir acıya kedere saplanıp kalmayın 7 milyar insan var birbirimize şans vermeli çocukça duyguları yaşamalı birbirimizi sevmeli ve hayata meydan okumalıyız hayat oldukça kısadır. İçinde yaşamaya değer şeyler olmadıkça da yaşanmaz.


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yalnızlığın yan etkileri

Bu devrin aşkları...